DAILY LIFE | PERSONAL

Het leed dat racisme heet

27 januari 2018

Ik schrijf dit artikel, naar aanleiding van een schietpartij die heeft plaatsgevonden in Amsterdam. Een 17-jarige jongen is hierbij doodgeschoten. Mohammed B, heet hij. Kortzichtig en egoïstisch als dat mensen zijn, maar helaas te verwachten, kwamen de misselijkmakende reacties langzaam maar zeker tevoorschijn. Uiteindelijk is Mohammed, waarvan ze dachten dat hij betrokken was, een medewerker van het centrum. Verder had hij niets met de schietpartij te maken, en is hij onschuldig geliquideerd.

Ik ben een 20-jarige meid, geboren en getogen in Maastricht. Opgegroeid in een multiculterele achterstandswijk, waarbij kleur, afkomst, cultuur of religie geen deel uitmaakte voor het uitkiezen van mijn vrienden. Eerlijkheid, wederzijds respect en steun. Dat is wat ik zocht in een persoon. Racisme staat niet op mijn lijstje. Geweld en agressie komt van iedere kleur of afkomst. Ik walg van mensen die vooroordelen over een persoon met buitenlandse roots. Welgezegd, mijn vriend is half Turks. Mijn beste vriend is van Irak. En al mijn vriendinnen zijn half Indisch of van een ander land. Ik ben de enige tatta. So what. Ik heb meer steun gevonden in deze mensen dan in een ander.

Ja het klopt. Als er iets gebeurd, een overval, of een ander delict, is er meestal een buitenlandse naam in betrokken. Maar zodra er iets goed komt vanuit hun, kunnen journalisten en het bekrimpte Nederland hun ei niet op. Dan zie je vergroot: DE MAROKKAANSE NEDERLANDER WINT….. Zo bekrompen is Nederland. We worden voorgelogen door IS, die in naam van ‘Allah’ hun wrede praktijken uitvoeren. Waar islamieten trouwens helemaal niks mee te maken hebben.

Er is een verschil tussen gestoord en leven voor het religie. We geloven in een God, die warschijnlijk niet bestaat. Die keus ligt bij ieder voor zich. Maar wat als wij ons daar beter door voelen? So what?! Ik ben niet religieus. Maar, voor mijn eigen gevoel, maak ik mijn oma of moeder altijd een kruisje op hun voorhoofd zodra ik wegga.

Mijn hart huilt. Nederland is blind. Anita, de uitkeringstrekster, heeft vooroordelen over ieder buitenlands persoon. Alie haat Anita voor de vooroordelen. Alie neemt wraak doordat hij zich niet begrepen voelt. Alie komt vast te zitten, en krijgt hierdoor geen kans op een fatsoendelijke baan of opleiding. En zo gaat het riedeltje door. Het is een vicieuze cirkel. We zijn allemaal Nederlanders. Waarom kunnen we niet gewoon samen leven, elkaar het licht in de ogen gunnen?

Jess.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *